Lemaire przyjął to stanowisko, w ramach którego stworzył również szereg pamfletów wymierzonych w osobę papieża Juliusza II. Po śmierci władcy stracił jednak pracę, a jego wcześniejsze antykościelne publikacje doprowadziły do potępienia go przez Kościół katolicki. Ostatnie lata życia przeżył w zupełnej nędzy.
Twórczość Lemaire des Belges uprawiał poezję typową dla Wielkich Retoryków. Realizował głównie gatunki okolicznościowe oraz wiersze o ustalonej formie wersyfikacyjnej o genezie średniowiecznej. Stosował efektowne metafory, antytezy, peryfrazy, epitety, porównania, starannie dobierał słownictwo, często tworząc gry słowne. Jego twórczość zapowiada jednocześnie niektóre elementy poezji humanistycznej: inspiracją dla jego dzieł często był antyk, zaś równolegle z dbałością o "efektowny" wygląd i brzmienie wiersza (jako potwierdzenie swoich kompetencji poetyckich) Lemaire starał się posługiwać starannym, wzorcowym językiem francuskim.
Wysoko cenili go Clement Marot i Joachim du Bellay, jednak inni twórcy Plejady jednoznacznie odrzucali jego dorobek jako nieposiadający większej wartości intelektualnej i oparty na tanich efektach werbalnych.
Bibliografia J. Frappier. Les épîtres de l'amant vert par Jean Lemaire de Belges, Paris, Éditions Droz, 1947
Kategoria:Francuscy poeci renesansowi Kategoria:Francuscy poeci XVI wieku Kategoria:Poeci francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1473 Kategoria:Zmarli w 1524