Żydówki (oryg. fr. Les Juives) – tragedia Roberta Garniera napisana w 1583.
Okoliczności powstania utworu Pisząc dramat, Garnier inspirował się przede wszystkim twórczością Seneki oraz wcześniejszymi przykładami francuskiej tragedii humanistycznej: Kleopatrą w niewoli i Dydoną składającą siebie w ofierze.
Treść Fabuła utworu została zaczerpnięta ze Starego Testamentu. Sedecjasz, król żydowski, zbuntował się przeciw Nabuchodonozorowi, który w odpowiedzi zdobył i zniszczył Jerozolimę. W pierwszym akcie dramatu prorok Jeremiasz lamentuje nad losem Żydów i mówi o łaskawości Boga. Chór Żydówek wspomina grzech pierworodny i potop. W akcie drugim zwycięski Nabuchodonozor zapowiada egzekucję Sedecjusza, jego doradca podkreśla konieczność okrutnego potraktowania buntownika. Chór Żydówek wspomina minione klęski swojego narodu. Wśród kobiet jest Amital, matka króla, która następnie udaje się do żony Nabuchodonozora z prośbą o wstawiennictwo w sprawie jej syna. w akcie trzecim kobiety (najpierw żona władcy Asyrii, a następnie Amital) proszą zwycięzcę o litość. Pierwszej Nabuchodonozor obiecuje wydanie więźnia na tortury, ale bez pozbawiania go życia, w rozmowie z drugą używa niejasnych słów, które budzą w niej nadzieję.