Józef Alojzy Gawrych, ps. „Hawrych”, „Laudański” (ur. 16 marca 1891 w Tarnówku, zm. 1955) – polski dziennikarz i działacz narodowy, żołnierz wywiadu wojskowego (Oddział II Sztabu Generalnego WP), uczestnik powstań: wielkopolskiego, warszawskiego, śląskiego organizator akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku, polityk Stronnictwa Pracy i poseł do Krajowej Rady Narodowej (1946–1947).
Życiorys Urodził się w Wielkopolsce w rodzinie ziemiańskiej. W latach 1909–1912 studiował handel w Berlinie, gdzie współpracował również z polonijnym „Dziennikiem Berlińskim”. Był korespondentem wojennym podczas I wojny bałkańskiej. W 1913 na krótko stanął na czele redakcji „Gazety Opolskiej”, później został redaktorem naczelnym „Głosu Lubawskiego”.
W 1914 został zmobilizowany do wojska pruskiego. W 1918 objął stanowisko oficera propagandy na rzecz pożyczek wojennych w dolnośląskiej Świdnicy. 10 listopada 1918 stanął na czele lokalnej rewolucyjnej Rady Żołnierskiej (do 24 listopada). Po powrocie do Opola w II połowie listopada pracował w „Gazecie Opolskiej”, założył również propolskie pismo „Der Weiße Adler” (3 numery). Wziął udział w powstaniu wielkopolskim, był szefem wydziału prasy w sztabie. Za swe zasługi został na początku 1920 awansowany do stopnia kapitana Wojska Polskiego.