Planowanie przestrzenne – główny instrument polityki przestrzennej. Dotyczy co najmniej trzech poziomów integracji zjawisk społecznych – miasta (gminy), regionu i kraju. Współcześnie planowaniem obejmowane są także ponadnarodowe całości, co wyraża się we współpracy np. w ramach krajów nadbałtyckich czy rozmaitych regionów europejskich. Im wyższy poziom złożoności struktur społecznych i gospodarczych, tym większa skala trudności w godzeniu interesów różnych podmiotów i harmonizowaniu interesów w życiu społecznym i w gospodarce na poziomie mikro, mezo i makro.
System aktów planowania przestrzennego w Polsce Poziom krajowy: Średniookresowa strategia rozwoju kraju; poziom wojewódzki (regionalny): Plan zagospodarowania przestrzennego województwa, Audyt krajobrazowy; poziom gminny: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (do 2026r.), Plan Ogólny, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Decyzja o warunkach zabudowy.
Założenia planowania przestrzennego Sens planowania przestrzennego: kierowanie zdarzeniami porządkowanie – ład przestrzenny koordynacja i regulacja/sterowanie osiąganie określonych celów rozwiązywanie problemów ochrona dobra publicznego łagodzenie konfliktów.