Pozostałe części badania przedmiotowego W badaniu układu ruchowego ocenia się najpierw napięcie mięśniowe, które może być wzmożone (spastyczność w uszkodzeniach górnego neuronu ruchowego, sztywność w chorobach jąder podstawy) lub obniżone (wiotkość w uszkodzeniach dolnego neuronu ruchowego, wstrząs rdzeniowy, choroby móżdżku). Siłę mięśni bada się funkcjonalnie (np. wstawanie z krzesła, chodzenie na piętach i palcach) oraz formalnie w skali MRC 0–5, testując wybrane grupy mięśniowe. Próba Barrego, badająca tzw. pronator drift, jest czułym objawem uszkodzenia górnego neuronu ruchowego.
Badanie czucia obejmuje modalności pierwotne (ból, temperatura, wibracja, propriocepcja), korowe (stereognozja, grafestezja, dwupunktowa dyskryminacja) oraz test funkcjonalny — próba Romberga, która różnicuje zaburzenia propriocepcji/układu przedsionkowego od zaburzeń móżdżku.
Ocena koordynacji obejmuje stabilność tułowia, test palec–nos, pięta–kolano, szybkie ruchy naprzemienne oraz próby oceniające układ przedsionkowy (np. próba chodzenia w miejscu z zamkniętymi oczami);