Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego. Z dniem 1 sierpnia 1931 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W tym samym roku zastąpił pułkownika dyplomowanego Aleksandra Myszkowskiego na stanowisku dowódcy 16 pułku piechoty w Tarnowie. 17 grudnia 1933 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1935 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko I oficera sztabu inspektora armii generała dywizji Stanisława Burhardt-Bukackiego. W marcu 1938 roku zastąpił pułkownika Adama Brzechwa-Ajdukiewicza na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził piechotą 28 Dywizji Piechoty, a od 8 do 16 września dowodził tą dywizją. 29 września dostał się do niewoli niemieckiej. W październiku 1939 roku został zwolniony z niewoli. Do stycznia 1944 roku pełnił funkcję inspektora w Biurze Inspekcji Komendy Głównej Armii Krajowej, po czym został zwolniony z Armii Krajowej.