thumb|left|Widok z Czerwonego Grzbietu W północnej ścianie można wyróżnić trzy piętra o mniej więcej jednakowej wysokości: dolna część – zbudowane z płyt, z rzadka poprzerastane trawami urwisko. Znajduje się w nim szeroki i trawiasty zachód, środkowa część, mniej stroma i poprzerastana trawnikami. Od lewej strony (północna depresja) przechodzi w Małołącki Ogród, od prawej opada z niej do Żlebu Pronobisa stromy i wąski komin, górna część. Jest najbardziej stroma. Znajduje się w niej kilka półek.
Pierwszym taternikiem, który zainteresował się ścianami Pośredniej Małołąckiej Turni, był Marek Pronobis, on też jako pierwszy przeszedł w niej kilka dróg wspinaczkowych o skali trudności UIAA do 5+ (w tym jedna direttissima). Wspinaczka była tutaj dozwolona do 1982, później jednak ze względu na ochronę przyrody została przez Tatrzański Park Narodowy zakazana. Park konieczność ścisłej ochrony całego rejonu Wielkiej Turni uzasadnia tym, że jest to jedno z zaledwie pięciu miejsc w polskich Tatrach, w których kozice mogą spędzić zimę.