Według popierających tezę podpalenia Reichstagu przez jednostki SA (m.in. komunistów na wygnaniu, którzy w Paryżu w 1933 opublikowali tzw. Brunatną Księgę (niem. Braunbuch über Reichstagsbrand und Hitler-Terror, w skrócie Braunbuch) opartą na rzekomych zeznaniach Karla Ernsta), von Helldorf miał być bezpośrednio zaangażowany w organizację podpalenia parlamentu. Okoliczności pożaru do tej pory nie zostały wyjaśnione.

Antysemityzm Jako szef berlińskiej policji, von Helldorf był zwolennikiem zaostrzenia przepisów prawnych sankcjonujących prześladowania berlińskich Żydów. 2 czerwca 1938 Goebbels zanotował w swoim dzienniku:

W lipcu 1938 von Helldorf wydał wytyczne odnośnie do postępowania ze sprawami żydowskimi (niem. Richtlinien für die Behandlung von Judenangelegenheiten), które w 76 punktach dokładnie określały szykana administracyjne. Goebbels pisał dalej:

Od 1938 konfiskował paszporty Żydów berlińskich, których majątek przekraczał 300.000 marek, a którzy zamierzali wyemigrować. Za zwrot dokumentów wymuszał wysoką opłatę, średnio 250.000 marek – tzw. Helldorf-Spende.

Natomiast uważał, że von Helldorf Także inni świadkowie potwierdzają skuteczne interwencje von Helldorfa w sprawach jego żydowskich przyjaciół.