Później relacje między nimi się zepsuły.
Piosenka ta była także śpiewana przez Pete'a Seegera. Jak sam wspominał, nauczył się jej od Larry’ego Ehrlicha w Chicago. Ehrlich nauczył się jej od Arthura Kyle’a Davisa z University of Virginia. Davis nauczył się jej z broszurki pewnego francuskiego profesora. Jego źródłem był anonimowy afroamerykański piosenkarz folkowy.
Wersja piosenki, którą Dylan zaprezentował na albumie, jest dynamiczna, bardzo dobrze zaśpiewana; ekspresji dodaje jej także wykorzystanie kongi. Być może jest to najlepsza piosenka na albumie.
W 1976 r. Dylan wykonywał ten utwór w drugiej serii koncertów w ramach tury Rolling Thunder Revue.
Muzycy Sesja 7 Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino Norman Blake – gitara Fred Carter, Jr. – gitara Pete Drake – Elektryczna gitara hawajska Bob Moore – gitara basowa Bill Pursell – pianino Kenneth Buttrey – perkusja sesja overdubbingowa Sesja dziesiąta Charlie McCoy – gitara basowa, marimba Kenneth Buttrey – perkusja