Życiorys Syn Adolfa i Eleonory z d. Gutkowskiej. W listopadzie 1918 ochotnik uczestniczył w obronie Lwowa, w roku 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, uzyskując świadectwo dojrzałości. Następnie uczęszczał do Szkołę Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda, którą ukończył w 1925 (w 1947 absolwenci tej szkoły otrzymali prawo używania tytułu inżyniera), następnie zaś Szkołę Podchorążych Rezerwy. Po wojnie członek Klubu Motocyklowego Związku Strzeleckiego.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w stopniu kaprala podchorążego w 3. Batalionie Pancernym m.in. w bitwie nad Bzurą. Podczas przebijania się do Warszawy, około 20 września unieruchomił – strzelając z karabinu przeciwpancernego – trzy niemieckie czołgi koło Dąbrowy w Puszczy Kampinoskiej. Generał Michał Tokarzewski-Karaszewicz, będący tego świadkiem, zabrał Krzywickiego ze sobą do Warszawy. Po przebiciu się do stolicy objął funkcję II adiutanta Karaszewicza-Tokarzewskiego jako zastępcy dowódcy Armii „Warszawa” – gen. Juliusza Rómmla.