Obok pracy jako proboszcz parafii, zastępował również chorującego księdza dziekana Tadeusza Skarbek-Malczewskiego na stanowisku proboszcza parafii farnej. 28 grudnia 1929 r. został mianowany dziekanem dekanatu bydgoskiego miejskiego, a w 1932 r. otrzymał godność kanonika honorowego Kapituły Metropolitalnej w Gnieźnie.
Obowiązki duszpasterskie łączył z rozlicznymi dodatkowymi obowiązkami. Od października 1928 r. był wizytatorem nauki religii w szkołach powszechnych dekanatu bydgoskiego oraz delegatem arcybiskupa przy egzaminach maturalnych w Seminarium Nauczycielskim w Bydgoszczy. W 1930 r. kardynał August Hlond mianował go sędzią prosynodalnym Metropolitalnego Sądu Duchownego w Gnieźnie (z tej funkcji zrezygnował w 1933 r.) Od 1916 r. czynny był również w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk.
Losy we wrześniu 1939 r. Po zajęciu Bydgoszczy przez Niemców, został 8 września 1939 r. aresztowany i więziony w koszarach 15 Pułku Artylerii Lekkiej przy ulicy Gdańskiej. Nie szczędzono mu szykan i tortur fizycznych i psychicznych. W nocy z 30 października na 1 listopada lub 2 na 3 listopada 1939 r. został wraz ze współwięźniami wywieziony w nieznanym kierunku w okolicach Bydgoszczy, gdzie został rozstrzelany.