Henryk Poniński (z Wrześni, z Komornik), herbu Łodzia (ur. w 1808, zm. 5 września 1888 w Poznaniu) – ziemianin, członek Centralizacji Poznańskiej. W wyniku jego donosu aresztowano organizatorów Powstania wielkopolskiego 1846 roku.

Był synem Józefa Adama Ponińskiego (1778–1829) – prefekta departamentu poznańskiego i Juliany Zabłockiej (1774–1830). Uczestniczył w przygotowaniach do powstania w 1846. Na początku lutego 1846 w przekonaniu, iż tym sposobem ratuje kraj od tragedii, w 40-stronicowym donosie zdradził pruskiemu radcy rządowemu do spraw wojska i policji w Poznaniu Juliusowi von Minutolemu plany powstania i pełną listę przywódców wielkopolskiej organizacji.

Ujawnił pruskiej policji listę nazwisk czołowych działaczy niepodległościowych w Wielkopolsce, skutkiem czego było aresztowanie m.in. Ludwika Mierosławskiego oraz Karola Libelta, tj. wielkopolskich przywódców planowanego na noc 21/22 lutego 1846 powstania, będącego częścią ogólnopolskiego powstania przeciw wszystkim trzem zaborcom, zaplanowanego przez Towarzystwo Demokratyczne Polskie. W wyniku tej zdrady aresztowany został także Walenty StefańskiPraca zbiorowa, Kronika powstań polskich 1794-1944, Warszawa 1994, s. 156..