thumb|right|Egzamin za czasów dynastii Song Egzaminy urzędnicze (chin. upr. 科举; chin. trad. 科舉; pinyin kējǔ) – tradycyjny system państwowych egzaminów urzędniczych w cesarskich Chinach. Wprowadzony w 596 roku, przetrwał niemal do końca cesarstwa. Stanowił podstawę rekrutacji urzędników w cesarskich Chinach aż do jego zniesienia w 1905 roku. Wpływ tego systemu wykraczał poza Chiny, stanowiąc źródło podobnych praktyk w Azji Wschodniej. Wykorzystywano go w Wietnamie w latach 1075-1919, w Korei w latach 958-1894, a także w Japonii między VIII a XII wiekiem.
Historia Pierwsze egzaminy urzędnicze jako formę rekrutacji nowych kadr wprowadzono już za panowania dynastii Han w I wieku p.n.e., kiedy stworzono sekwencyjny system, w którym kandydaci do służby w rządzie centralnym byli najpierw rekomendowani przez lokalnych urzędników, a następnie egzaminowani przez ministrów na szczeblu centralnym. Ostatecznie ustandaryzowany system egzaminów ukształtował się dopiero za dynastii Sui w 596 roku. Największy rozwój systemu nastąpił za panowania dynastii Song (960-1127), kiedy kējǔ przybrał formę, gdzie wprowadzono trzyletni cykl egzaminacyjny, stworzono szkoły przygotowujące kandydatów oraz zastosowano mechanizmy anonimizacji prac.