Janina Raabe-Wąsowiczowa (ur. 25 marca 1905 w Białej Podlaskiej, zm. 29 kwietnia 1966 w Warszawie) – polska nauczycielka i działaczka społeczna, członek Biura Rady Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu na Kraj (1942–1945).
Życiorys W czasie I wojny światowej wraz z rodziną przebywała w Rosji. W 1922 ukończyła gimnazjum im. Anny Jakubowskiej w Warszawie. Później kształciła się w Państwowym Instytucie Robót Ręcznych (do 1928). W 1929 uzyskała prawo do wykonywania zawodu nauczyciela na Studium Pedagogicznym przy Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1930–1932 odbyła staż z zakresu introligatorstwa w Paryżu. Po powrocie do Warszawy założyła prywatny warsztat introligatorski, który funkcjonował w okresie 1932–1934. Pracowała jako nauczycielka w gimnazjum Jakubowskiej (od 1933 do 1936).
Podczas II wojny światowej ukrywała się wraz z mężem w Kazimierzu Dolnym. W 1942 przystąpiła do SD, a rok później do Stronnictwa Polskiej Demokracji. Pracowała jako łącznik, kierownik drukarni oraz szef kolportażu. Znalazła się wśród założycieli Rady Pomocy Żydom, od grudnia 1942 do stycznia 1945 była członkiem Biura Rady.