Jadwiga Prawdzicowa z Sasorskich (ur. 12 października 1896 w Niżankowicach, zm. 21 września 1971 w Łodzi) – polska nauczycielka i działaczka społeczna, posłanka na Sejm PRL I i II kadencji (1952–1961).
Życiorys Gimnazjum ukończyła we Lwowie. Kształciła się w tamtejszym Instytucie Geografii. W 1918 objęła dyrekcję Państwowej Szkoły Przemysłowo–Handlowej w Lublinie. Przez 15 lat pracowała jako nauczycielka. Po 1933 podjęła pracę w spółdzielni „Zjednoczenie” w Warszawie. W czasie II wojny światowej otworzyła na warszawskim Żoliborzu dom dla sierot. Po Powstaniu Warszawskim, w którym wzięła udział, trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie. Od lutego 1946 do końca 1947 przebywała wraz z mężem-dyplomatą w USA. Prowadziła wykłady z dziedziny literatury polskiej w Instytucie Języków Słowiańskich w Waszyngtonie. Po powrocie do kraju przez 3 lata nauczała w Technikum Włókienniczym w Łodzi. Była członkiem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi.