Działał w Polskim Komitecie Plebiscytowym.

W 1919 został wybrany wiceprezesem Narodowego Stronnictwa Robotników (później przewodniczącym). Po utworzeniu NPR w 1920 znalazł się w jej Radzie Naczelnej.

Po podziale Górnego Śląska wyjechał do Królewskiej Huty. Od 1923 stał na czele miejskiej Spółdzielni Spożywców „Zjednoczenie”. W 1922 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z listy NPR, jednak został wybrany członkiem Śląskiej Rady Wojewódzkiej (do 1929). Od 1927 sprawował z nominacji NPR urząd II burmistrza, a później wiceprezydenta Królewskiej Hucie – Chorzowie (do 1939).

Był mężem Marii z Lubojańskich, z którą miał synów Pawła i Józefa.

22 maja 1940 został aresztowany przez Niemców i wywieziony do KL Dachau i KL Sachsenhausen. Zmarł 5 sierpnia 1941 w obozie KL Dachau.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.