thumb|Symboliczny grób Franciszka Szulca w Dakowach Mokrych Franciszek Szulc (ur. 16 października 1893 w Dobrej k. Buku, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego i komisarz Straży Granicznej, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Józefy z Rybarczyków. Dzieciństwo spędził w Dakowach Suchych, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie zdał małą maturę. W czerwcu 1916 został zmobilizowany do armii niemieckiej i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie 23 maja 1918 został ranny w nogę i trafił do lazaretu polowego.
Wkrótce przyłączył się do powstania wielkopolskiego, w dniu 6 stycznia 1919 został dowódcą kompanii bukowskiej. Walczył na froncie zachodnim m.in. o dworzec kolejowy w Zbąszyniu, a potem pod Nowym Dworem, Łomnicą i Chrośnicą. Za bohaterstwo w tych walkach w 1922 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie czytamy m.in.:Od marca 1919 w służył w Wojsku Polskim w 2 pułku strzelców wielkopolskich. W tym też roku został mianowany podporucznikiem. Następnie brał udział razem z 155 pułkiem piechoty w wojnie polsko-bolszewickiej.