„antyczne srebro”, szylkretowej seal (sobolej)– kombinacja jasnej i ciemnej rudości z ciemnym brązem, szylkretowej czekoladowej – kombinacja jasnej i ciemnej rudości z jasnym brązem, szylkretowej niebieskiej – kombinacja barw niebieskiej i kremowej, szylkretowej liliowej – kombinacja barw liliowej i kremowej.
Charakterystyczne dla rasy jest rozmieszczenie kolorów nieco jaśniejszych w dolnych partiach tułowia (podbrzusze i klatka piersiowa) i ciemniejszym na pysku (tzw. maska), uszach, nogach, i ogonie. Głębia barw ustala się ostatecznie do końca drugiego roku życia kota.
Kolor futra zmienia się wraz z temperaturą: w temperaturze wysokiej futro jaśnieje, w niskiej – ciemnieje. Dlatego właśnie kocięta rodzą się z jaśniejszym futrem, tzn. ich kolor wynika z wysokiej temperatury ciała matki.
Sierść kotów burmańskich jest krótka, dokładnie przylega do ciała i jest jedwabista w dotyku. Jedwabistość ta wynika z faktu, że koty burmańskie nie posiadają podszorstka, przez co, dla ogrzania, lubią przytulać się do człowieka i innych zwierząt. Ze względu na wyjątkowe walory futra koty burmańskie nazywane są „kocimi sobolami”.
Pielęgnacja sierści polega na cotygodniowym wyczesywaniu włosianą szczotką; ewentualnie można też sierść polerować wełnianą szmatką. mały|347x347px|Dorosły samiec kota burmańskiego
Kategoria:Grupa azjatycka (koty)