thumb|Stanisław Żaryn (pierwszy z lewej) i Bohdan Guerquin (pierwszy z prawej) z grupą historyków i architektów na Starym Mieście w Warszawie (1949) Stanisław Żaryn, ps. Bej (ur. 5 października 1913 w Warszawie, zm. 15 lipca 1964 w Inowrocławiu) – polski architekt, urbanista, konserwator zabytków, dr inż., adiunkt Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, współtwórca odbudowy Warszawy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka (1882–1960), inżyniera, specjalisty budowy kotłów cukrowniczych, b. dyrektora fabryki Borman i Szwede w Poznaniu, i Janiny Eugenii z Michalskich (1885–1964). Miał starszą siostrę Stefanię po mężu Douglasową. Uczęszczał do Szkoły Ziemi Mazowieckiej przy ul. Klonowej 16. W młodości działał w harcerstwie, był członkiem 21 Drużyny Harcerskiej im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. Politycznie sympatyzował z obozem narodowym. W 1932 na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej podjął studia architektoniczne, których nie ukończył przed wybuchem II wojny światowej. W 1935/36 został wybrany prezesem Związku Słuchaczów Architektury. W latach 1936–1937 odbył służbę wojskową w podchorążówce artylerii konnej we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1939 jako podporucznik rezerwy artylerii wziął udział w wojnie obronnej Polski w szeregach 1 Dywizjonu Artylerii Konnej.