Po rewolucji goździków z 1974 znalazł się w gronie założycieli Partii Ludowo-Demokratycznej, w 1976 przekształconej w Partię Socjaldemokratyczną. Od 1975 zasiadał w parlamencie – najpierw w konstytuancie (pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego), następnie w Zgromadzeniu Republiki. W styczniu 1980 został ministrem bez teki w rządzie, na czele którego stanął lider PSD Francisco Sá Carneiro. W grudniu 1980, po śmierci premiera w katastrofie lotniczej, socjaldemokraci nominowali go na nowego premiera. Urząd ten objął w styczniu 1981. Stał na czele dwóch gabinetów popieranych przez PSD, CDS i monarchistów. Do dymisji podał się w wyniku kryzysu politycznego pod koniec 1982, funkcję premiera pełnił do czerwca 1983, odchodząc ostatecznie po przegranych przez centroprawicę wyborach. Od 1981 do 1983 był również przewodniczącym swojego ugrupowania.

W 1986 krótko był posłem do Parlamentu Europejskiego. Wkrótce wycofał się z bieżącej polityki na rzecz działalności biznesowej. Związany zawodowo z branżą mediową jako współwłaściciel i prezes holdingu Impresa. Na początku lat 90. był założycielem SIC, pierwszej prywatnej telewizji w Portugalii. Aktywnie uczestniczył w spotkaniach Grupy Bilderberg. Był również przewodniczącym Europejskiej Rady Wydawców.