Jednostką bliźniaczą, w składzie 1 Dywizji Pancernej, był 10 Pułk Dragonów.

8 listopada 1944 roku oddział otrzymał rozkaz L.dz. 4753/M/SD/44 dowódcy 2 Korpusu z 22 października 1944 roku w sprawie nadania nazwy „2 Batalion Komandosów Zmotoryzowanych”.

Batalion składał się z 5 kompanii. W jego szeregach znaleźli się komandosi z rozwiązanej 1 Samodzielnej Kompanii Commando, polscy partyzanci z Francji i Grecji, a także Polacy mający za sobą służbę w Wehrmachcie. Kadrę dowódczą batalionu zasiliło we wrześniu i październiku 1944, 11 oficerów posiadających przeszkolenie specjalne w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza, zaprzysiężonych na rotę przysięgi żołnierzy Armii Krajowej, uznani zostali „cichociemnymi”, którzy nie zdążyli być użyci. Ze względu, że tereny ich zrzutu i działalności znalazły się pod kontrolą sowiecką, nie zostali zrzuceni do kraju. Zasilili jednostki 2 Korpusu Polskiego, głównie 2 batalion komandosów zmotoryzowanych. W marcu 1945 roku wcielono do niego również 85 Litwinów – żołnierzy kontraktowych Wojska Polskiego. Kadra oficerska rekrutowała się z 1 sk „C”. 31 grudnia 1944 roku stan osobowy batalionu wynosił 34 oficerów i 831 szeregowców. 23 stycznia 1945 brytyjskie władze wojskowe wydały rozkaz o przeformowaniu polskiej samodzielnej kompanii Commando dotychczas wykazywanej jako 6 Polish Troop w 10.