Paul Rostock (ur. 18 stycznia 1892 w Kręcku, zm. 17 czerwca 1956 w Bad Tölz) – naczelny chirurg berlińskiej Kliniki Chirurgicznej, od 1943 roku przewodniczący biura nauk medycznych i badań naukowych w ramach Trzeciej Rzeszy. Oskarżony o zbrodnie wojenne za przeprowadzanie wraz z wieloma innymi lekarzami SS przerażających eksperymentów medycznych na więźniach z obozów koncentracyjnych w Dachau i Natzweiler-Struthof, a następnie uniewinniony.

Kariera medyczna i naukowa Paul Rostock studiował medycynę na Uniwersytecie w Greifswaldzie, ukończył doktorat w Jenie w 1921 roku, tam też otrzymał licencję medyczną i rozpoczął staż w klinice chirurgicznej. Kolejne lata były pasmem sukcesów dla Rostocka. Od 1927 do 1933 roku pełnił on rolę asystenta dyrektora medycznego w szpitalu Bergmannsheil w Bochum, tam pierwszy raz spotkał się z Karlem Brandtem, który w tamtejszym szpitalu pełnił rolę stażysty.

W 1933 roku otrzymał posadę Dyrektora Medycznego w Berlinie, a 8 lat później przyznano mu rangę profesorską i zasiadł jako dyrektor na Uniwersytecie Berlińskim, w owym czasie Karl Brandt otrzymał etat asystenta dyrektora do spraw medycznych.