Wszyscy należą do „śmietanki z całej parafii”Voltaire, Prostaczek, rozdział I, w: Wolter: Powiastki filozoficzne, Hachette, Warszawa 2009, s. 228 (wszystkie cytaty z powieści w przekładzie Tadeusza Boya-Żeleńskiego).. Kiedy zaczynają bezładnie zasypywać Hurona pytaniami, ten „łagodnie, ale stanowczo”Voltaire, Prostaczek, rozdział I, s. 229. zwraca im uwagę, że nie może odpowiadać wszystkim naraz. Następnie opowiada swoją historię. Huron nie wie, kto jest jego ojcem i matką. Pochodzi z Kanady, ale kiedyś w bitwie dostał się do angielskiej niewoli i dobrowolnie wyjechał do Anglii. Zapytany o nazwisko, Huron odpowiada, że zawsze nazywano go Prostaczkiem (franc. L’Ingénu), a to z powodu jego bezpośredniego sposobu bycia i rozmawiania: „Mówię po prostu, co myślę, tak jak robię wszystko, co chcę”Voltaire, Prostaczek, rozdział I, s. 230.. Goście rozmawiają też o różnych językach; okazuje się, że francuskiego Prostaczek nauczył się w Plymouth od pewnego hugenota, który zbiegł z Francji do Anglii.