Praca naukowa W listopadzie 1967 roku ukończył Studium Podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego terenów wiejskich na Wydziale Melioracji Wodnych Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. W 1976 roku otworzył przewód doktorski na Wydziale Geodezji i Urządzeń Rolnych Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (obecnie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) i po obronie pracy 6 czerwca 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych. Napisał rozprawę pt. Ocena i kierunki doskonalenia zasad przekształcania struktury terenowej na przykładzie województwa białostockiego.
Zdobyta wiedza i doświadczenie pozwoliły mu recenzować rozprawy naukowo-badawcze w zakresie prac urządzeniowo-rolnych, opracowywać ekspertyzy m.in. dla PAN i Ministerstwa Rolnictwa oraz poszukiwać nowych rozwiązań technicznych i formalnych w dziedzinie geodezji i kartografii. Był współinicjatorem i aktywnie propagował ideę tzw. „społecznych scaleń gruntów”. Współautorstwo „metody wskaźnikowej szacunku gruntów”, która uzyskała w Ministerstwie Rolnictwa świadectwo racjonalizatorskie (1972), przyniosło mu nagrodę zespołową II stopnia NOT (1974). Zasiadał przez dwie kadencje (1984–1986 i 1987–1990) w Komitecie Geodezji PAN, a w latach 1988–1990 w Radzie Naukowej Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa.