Niepokój Dzień ten taki właśnie, jak „Niepokój” Szopena. Ptaki nisko kołują nad ziemią. Niespokojne. Spłoszone z gniazd swych. Nadsłuchują... W przyrodzie cisza. Ciepło, jak przed burzą. Z zachodu płyną niskie, ciemne chmury. Przewalają się po niebie wiosenne wichury. Przyczajony lęk w sercu. Tęsknota… tęsknota … Chcę chodzić po rozmokłych, po dalekich drogach, Słuchać szumu wichrów … Łowić oddech wiosny, Czuć najgłębiej. Odnaleźć ciszę miłości. Idę. Nie znajduję. Wciąż zmierzam i wracam. Gdzieś daleko zostały chałupy wieśniacze, Chmury poszły na wschód. I na wschodniej stronie Stoją drzewa samotne, ciemne, pochylone. W wichrze stoją i w ciszy. Chwiane niepokojem.I trzeba było żyć... Kobiety w KL Ravensbrück, red. T. Skoczek, wyd. Muzeum Więzienia Pawiak, oddział Muzeum Niepodległości w Warszawie, 2012 Warszawa, s. 11..
Przypisy
Bibliografia I trzeba było żyć... Kobiety w KL Ravensbrück, red. T. Skoczek, wyd. Muzeum Więzienia Pawiak, oddział Muzeum Niepodległości w Warszawie, 2012 Warszawa, s. 8–11. T. Krzyżak, Poezja wyrwana z Piekła, [w:] „Rzeczpospolita”, 23–24 IX 2007, s. 26–27. G.