Granatka (oryg. fr. La Grenadière) – powieść Honoriusza Balzaka, po raz pierwszy wydana w 1832, wchodząca w skład Scen z życia prywatnego cyklu Komedia ludzka.
Okoliczności powstania utworu Pierwsza wzmianka na temat utworu znajduje się w albumie Myśli, tematy, Fragmenty: Cierpienia zaufania Bogu. Matka umierająca pod opieką synów. Nie jest zamężna. Jej pogrzeb. Zapisek jest datowany na przełom czerwca i lipca 1832 roku. Utwór powstał, jak wspomina Zelma Carraud, w ciągu jednej nocy. Został opublikowany 28 października 1832 roku w Revue de Paris. W postaci książkowej ukazał się w 1834 roku w VI tomie Studiów obyczajowych XIX wieku u Mme Béchet. Potem w 1839 roku u Charpentiera i w 1842 u Furne’a. W wydaniu z 1842 roku Balzac dodał dedykację dla Pani Marbouty.
Treść W posiadłości o nazwie Granatka w Turenii trzydziestosześcioletnia Augusta Willemsens samotnie wychowuje dwóch synów. Czystość jej obyczajów i troska o dzieci czyni z niej obiekt podziwu całej okolicy. Kobieta jest jednak ciężko chora i świadoma rychłej śmierci. Pragnąć ochronić interesy synów, przed śmiercią przekazuje im ich akty urodzenia (z których wynika, że dzieci pochodziły ze związku pozamałżeńskiego) oraz dowód na to, że była żoną angielskiego lorda Brandona.