Jak wskazywał w swoich studiach poświęconych Tikopii, w społeczeństwach może następować zmiana w ich organizacji społecznej, pomimo tego że ich struktura pozostaje w podstawowym wymiarze niezmienna. Zainteresowanie Firtha rzeczywistymi zachowaniami jednostek (a nie jedynie wzorcami) i różnorodnością tych zachowań, stawiało go w opozycji do dominujących w połowie XX w. nurtów antropologii (szczególnie funkcjonalizmu strukturalnego Radcliffe-Browna).
Jego prace przekształciły w istotny sposób antropologię ekonomiczną. Zamiast, jak wcześniejsi badacze, skupiać się na kwestiach technologicznych, zajął się badaniem organizacji gospodarek ludów tubylczych, a także tym, w jaki sposób uczestnicy wymiany gospodarczej rozumują i dokonują ocen. Wraz ze swoją żoną, Rosemary Firth badał m.in. alokację zasobów w społecznościach rybackich Malezji (1939–1940). Firth był krytyczny wobec popularnych koncepcji daru Marcela Maussa. Zdaniem Firtha, podkreślającego ekonomiczne aspekty wymiany, Mauss zbytnio akcentował wymiar rytualny (czy magiczny) oraz jej ekwiwalentność.