Władysław Wodniecki (ur. 14 września 1898 w Krakowie, zm. 24 września 1920) – polski instruktor harcerski, komendant hufca męskiego w Tarnowie, oficer Wojska Polskiego. Pod przydomkiem Druha Bajdały stał się bohaterem znanej pieśni harcerskiej Płonie ognisko i szumią knieje.
Życiorys Był synem Józefa i Marii z Szymczykiewiczów. Ojciec, stomatolog, służył jako lekarz wojskowy w armii austriackiej (po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w Wojsku Polskim). W latach I wojny światowej rodzina Wodnieckich mieszkała w Tarnowie, gdzie Władysław został uczniem II Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego i zaangażował się w ruch harcerski. W 1915 był drużynowym III Drużyny im. Michała Wołodyjowskiego, rok później został komendantem tarnowskiego hufca męskiego. Słynął z zaangażowania w harcerską pracę organizacyjną. Bliskie mu idee patriotyczne krzewił w gawędach historycznych przy ognisku, uwiecznionych w pieśni harcerskiej Jerzego Brauna Płonie ognisko i szumią knieje.