Józef Pluta (ur. 1 grudnia 1911 w Łodzi, zm. 22 lipca 1955 w Warszawie) – działacz komunistyczny, pułkownik, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa PRL.
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej. Syn Michała i Stefanii Plutów. Po ukończeniu sześciu klas szkoły powszechnej otrzymał pracę w Widzewskiej Manufakturze. Jednocześnie rozpoczął naukę w gimnazjum wieczorowym. Od 1930 należał do Komunistycznej Partii Polski i Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, w której pełnił funkcję sekretarza. W 1933 został wcielony do 44 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. Szkołę podoficerską ukończył w stopniu starszego strzelca. W 1936 skazany na rok więzienia za działalność komunistyczną. We wrześniu 1940 wyjechał do Lwowa, skąd powrócił do Łodzi w 1940. W 1944 został sekretarzem Polskiej Partii Robotniczej, został też żołnierzem Armii Ludowej, gdzie pełnił funkcje oficera propagandowego i zastępcy komendanta. W rejonie Budkowa w gminie Brzeziny działał w partyzantce pod dowództwem Bolesława Hanicz-Boruty – komendanta 3 Brygady AL im. gen. Józefa Bema. Na początku 1945 został starszym referentem Wydziału Personalnego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi. Od 16 kwietnia 1945 szef PUBP w Końskich. 24 sierpnia 1945 został zastępcą szefa WUBP w Łodzi (do 14 października 1945).