W Polsce niepodległej podjął starania o przyjęcie do korpusu oficerów rezerwy WP, ale 15 listopada 1927 roku Oficerski Trybunał Orzekający uznał, że nie może być oficerem rezerwy, gdyż „nie wykazał cech wymaganych w myśl artykułu 3. Pragmatyki oficera WP w rezerwie”. W 1920 roku założył w Brześciu nad Bugiem szpital i Towarzystwo Kulturalno-Oświatowe Proświta (do 1923 prezes), w roku 1922 kierował ukraińskim komitetem wyborczym w okręgu brzeskim. Po wygaśnięciu mandatu poselskiego prowadził praktykę lekarską w Brześciu, następnie w Terespolu. Od 1924 roku członek lewicowej partii ukraińskiej „Selanśkyj Sojuz”, od 1925 członek Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO).
Poseł I kadencji 1922–1927 wybrany z listy nr 16 okręg wyborczy nr 59 (Brześć n. Bugiem); członek Komitetu Ukraińskiego; pracował w komisji zdrowia publicznego (sekretarz), współpracownik dwóch komisji: komunikacyjnej i opieki społecznej.
Od 1950 roku na emigracji w Stanach Zjednoczonych.
Bibliografia Małgorzata Smogorzewska, Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939: słownik biograficzny. T. 1, A-D (red.