Część problemów została rozwiązana, ale w końcu zdecydowano przezbroić wszystkie modele A2, jako M60A3 z powrotem na klasyczną armatę.
Wyprodukowano 526 czołgów M60A2, które wprowadzono do uzbrojenia wojsk amerykańskich, stacjonujących w Europie. Jednak problemy techniczne z ich eksploatacją oraz odejście od koncepcji uzbrajania czołgów w wyrzutnie pocisków rakietowych sprawiły, że wycofano je z użycia, wykorzystując ich kadłub do budowy innych pojazdów, np. wozu inżynieryjnego M728 i samobieżnego mostu.
M60A3/M60A3 TTS W lutym 1978 roku rozpoczęto produkcję czołgu, oznaczonego M60A3. Zastosowano w nim wszystkie udoskonalenia wykorzystane w pojazdach M60A1 RISE i M60A1 RISE Passive, ale także wyposażono pojazd w znacznie bardziej zaawansowany pod względem technicznym system kierowania ogniem zawierający m.in.: dalmierz laserowy AN/WG-2 (o zasięgu maksymalnym 5,000 m) firmy Hughes, półprzewodnikowy przelicznik balistyczny M21E1 i nowoczesne przyrządy obserwacyjno-celownicze. W pierwotnej wersji M60A3 stosowano na stanowiskach dowódcy i działonowego dzienno-nocne celowniki noktowizyjne, odpowiednio peryskop M36E1 oraz celownik M32E1, a w wersji M60A3 TTS - termowizyjne AN/VSG-2, produkowane przez firmę Texas Instruments.