Jerzy Jan Buzek (ur. 27 marca 1874 w Końskiej, zm. 9 lutego 1939 w Węgierskiej Górce) – polski inżynier profesor metalurgii i odlewnictwa.
Życiorys mały|lewo|Pomnik Jerzego Buzka w Węgierskiej Górce (2018)Jerzy Jan Buzek urodził się w Końskiej k. Trzyńca, która w tym czasie należała do Austro-Węgier. Pochodził z chłopskiej rodziny. Jego rodzicami byli Andrzej i Maria z domu Kajzer lub Kajzar. Jego bratem bliźniakiem był Jan Jerzy Buzek, lekarz i działacz społeczny.
Jerzy J. Buzek naukę rozpoczął w Polskiej Szkole Ludowej w Końskiej. Od 1887 r. uczył się w Niemieckim Gimnazjum Państwowym w Cieszynie, które ukończył w 1895 r. Od 1895 r. studiował na Akademii Górniczej w Leoben (Austro-Węgry). Studia ukończył uzyskując dwa dyplomy: inżyniera hutnika w 1898 roku i inżyniera górnika w 1899 roku. Przez cały okres studiów należał do Czytelni Polskiej Akademików Górniczych. Bezpośrednio po otrzymaniu dyplomu wrócił do Trzyńca, gdzie przez 12 lat był pracownikiem Zakładów Hutniczych Eisen-Werk Trzynietz, które należały do Berg- und Hüttenwerks-Gesellschaft w Wiedniu. Jerzy J. Buzek w laboratorium fabrycznym w Trzyńcu prowadził badania nad procesami zachodzących podczas wytopu żeliwa w żeliwiaku. W 1904 roku, jako jeden z pierwszych metalurgów europejskich opracował naukowe podstawy tych procesów.