Etiuda es-moll op. 10 nr 6 – szósta z etiud fortepianowych ze zbioru op. 10 Fryderyka Chopina. Powstała w 1830, opublikowana w 1833 we Francji("Francuskie wydanie"). Paryż: M. Schlesinger, lipiec 1833., Niemczech("Niemieckie wydanie"). Lipsk: Fr. Kistner, sierpień 1833. i Anglii("Angielskie wydanie"). Londyn: Wessel & Co, sierpień 1833.. Poprzez zastosowanie względnie powolnego tempa Andante (zwłaszcza w stosunku do pozostałych jego etiud) i metrum 6/8, kompozytor kładzie nacisk na ekspresję i chromatyczną strukturę linii melodycznej oraz polifonię. Zadedykowana Lisztowi (à son ami Franz Liszt), podobnie jak zresztą cały opus 10.thumb|377x377px|Początek etiudy
Forma i cechy stylistyczne Niemiecki muzykolog Hugo Leichtentritt (1874–1951) opisuje trzy- i momentami czterogłosową fakturę jako „melodię bolesnej, elegijnej ekspresji ponad powolnym, prawie ospałym basem, pomiędzy nimi kręty [szesnastkowy] głos środkowy, który pomimo swojego wąskiego ambitusu dodaje wielkiego wewnętrznego wzburzenia”. Cechą charakterystyczną melodii jest wykorzystanie chromatycznych dźwięków pobocznych na mocną miarę osiąganych ruchem skokowym (saltus duriusculus). mały|379x379px|Fragment redukcji harmonicznej (takty 1-9) Leichtentritta. Podobnie jak pozostałe etiudy Chopina, utwór ma formę potrójną A-B-A.