thumb|Pałac Blenheim wraz z ogrodami w Woodstock (Anglia) Zwierzyniec – rodzaj ogrodu, teren łowiecki lub teren hodowli zwierząt. Zespoły tego typu, w zależności od epoki, w której powstały, a także przyjętej stylistyki kompozycji, charakteryzuje się głównie adaptacją formy naturalnej krajobrazu lub jego nieznacznymi zmianami, może być ogrodzony lub istnieje umowna granica odgradzająca zwierzyniec. Zwierzęta żyją na tym terenie wolno, możliwa jest także opieka nad nimi, dokarmianie lub inna pielęgnacja (np. opieka weterynaryjna lub reprodukcja), mające na celu przygotowanie odpowiedniej ilości i jakości zwierząt łownych.
Zwierzyńce znane były już w starożytności. Idea perskich obiektów określanych grecką nazwą paradeisos (raj) dotarła do Europy za pośrednictwem Arabów w XI wieku.
Średniowiecze thumb|Luwr w XVII wieku W średniowieczu znane było trzymanie zwierząt w okolicy zamków królewskich i książęcych lub na obrzeżach miast. Początkowo były to zwierzyńce zamknięte, czyli ogrodzone. Służyły do polowań, trzymano w nich grubą zwierzynę m.in. jelenie, łosie, sarny, niedźwiedzie i żubry. Często znajdowała się w obrębie zwierzyńca altana lub pawilon, służące do odpoczynku polujących i do obserwacji zwierząt.