XIX wieku prowadzono prace nad redekoracją wnętrza.
Począwszy od 1838 kościół był rozbudowywany, co stanowiło dokończenie realizacji pierwotnych planów jego wyglądu. Do nawy została dobudowana apsyda oraz chór. Dokonano również remontu sklepień, zaś w 1844 wstawiono nowy, marmurowy ołtarz główny wykonany przez Thomasa Louisa. Wreszcie w latach 50. XIX wieku wzniesiono metalową dzwonnicę wznoszącą się ponad poziom fasady, która została podwyższona, by lepiej komponować się z nowym elementem. na dzwonnicy został zawieszony dzwon już wcześniej znajdujący się w kościele, o wadze 8096 kg.
W latach 20. XX wieku do kościoła został wstawiony rzeźbiony wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy, dokonano również remontu fasady oraz zmian rozplanowania elewacji bocznych, głównie poprzez wybicie nowych okien i konserwację dziewiętnastowiecznych witraży. Kolejne prace remontowe rozpoczęły się w 1994 i miały na celu głównie konserwację będących w złym stanie figur proroków.