Tytuł używany także przez niekoronowanych mężów królowych – książę małżonek.
Książę typu dux/duke/Herzog Etymologia Dux łac. – wódz, pierwotnie dowódcy w armii rzymskiej, później stosowany także na określenie wodzów barbarzyńskich wojowniczych plemion okresu wędrówki ludów. W cesarstwie Karolingów tym tytułem określano wodzów plemion niefrankijskich – np. Alemanów, Bawarów czy Akwitanów. W IX/X wieku przekształcił się w tytuł dziedzicznych władców plemiennych, później władców terytorialnych. Tytuł od zawsze odnosił się więc do jurysdykcji ziemskiej. Jako książąt określano niepodległych władców plemion słowiańskich (m.in. Meklemburgii, Pomorza). Dla władców Czech i Polski był to krok w kierunku otrzymania korony królewskiej.
Od łacińskiego słowa „dux” wywodzą się określenia w językach m.in. angielskim – duke, forma żeńska: duchess francuskim – duc, forma żeńska: duchesse włoskim – duca, doge, forma żeńska: duchessa hiszpańskim – duque, forma żeńska: duquesa Inna jest etymologia w językach: niemieckim – Herzog, forma żeńska: Herzogin polskim, czeskim, węgierskim – wojewoda