Abu al-Atahijja, właśc. Isma'il ibn al-Kasim (ur. 748Klasyczna poezja arabska, s. 55., zm. 825) – arabski poeta, pochodzący z beduińskiego plemienia Anaza.
Życiorys Urodził się w Kufie, gdzie spędził kilka pierwszych lat życia, później przeniósł się do Bagdadu. Utrzymywał się z garncarstwa, pisząc jednocześnie lekkie, zabawne utwory, dzięki którym szybko zdobył sobie popularność, znany był nawet na dworze kalifa Al-Mahdiego. Wplątał się w dworskie intrygi, starając się o względy służącej na dworze kalifa. Rezultatem romansu była jednak utrata względów władcy, poeta został nawet oskarżony o odstępstwo od islamu i wtrącony do więzienia, z którego wyszedł dopiero za panowania kalifa Haruna ar-Raszida (786-804).
Twórczość Abu al-Atahijji jest niejednolita. Początkowo pisał proste, lekkie utwory, z czasem jednak, pod wpływem doświadczeń życiowych, zmienił tematykę swych wierszy, tworząc głównie poezję ascetyczną i poruszając kwestie przemijania, nietrwałości życia, konieczności śmierci. Pisał panegiryki, elegie, poematy liryczne, poezje religijne oraz poezje moralizatorskie. W twórczości i języku jego poezji zauważalne są tendencje modernistyczneJ. Bielawski, Klasyczna literatura arabska, s. 116..