Otton II (ur. ok. 1380, zm. 27 marca 1428E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-416.) – książę szczeciński, syn Świętobora I z rodu Gryfitów. Panował w latach 1413-1428 współrządząc wraz z bratem Kazimierzem V.
Życie i panowanie W 1393, w wieku 14 lat, został z inicjatywy króla niemieckiego i czeskiego Wacława IV obrany przez kapitułę ryską na arcybiskupa RygiK. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 95.. Papież Bonifacy IV poparł jednak na to stanowisko krzyżackiego kandydata Jana Wallenrode, który w październiku 1393 zajął miasto. W odpowiedzi, 10 września 1395 Świętobor I zawarł z Władysławem Jagiełłą przymierze, w celu zbrojnej rozprawy z Krzyżakami oraz w interesie syna. W lutym 1396 wojska litewsko-ruskie pod wodzą Witolda zajęły Rygę i osadziły na stolcu arcybiskupim – Ottona, jako koadiutora, który wraz z ojcem i bratem zawarł sojusz z Litwą. Jednak 23 lipca 1396 Witold zawarł porozumienie z Krzyżakami i Otton musiał latem 1397 opuścić Inflanty. Tytułu ryskiego arcybiskupa-koadiutora używał nadal do 1411, gdy zrezygnował zeń dla zawarcia małżeństwa z Agnieszką, córką Jana II, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu oraz Katarzyny-Wilheidy, córki Olgierda, wielkiego księcia litewskiego. Małżeństwo pozostało bezpotomneE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-415.J.W.