Wskazuje się, że obecna w starszej historiografii data kanonizacji – 1364 r. – wynika z błędnego odczytania południowosłowiańskiej redakcji żywota Antoniego, Jana i Eustachego.
Za późniejszą legendę, służącą rozwojowi danego wyznania, historię męczenników wileńskich – tak jak i relację o męczeństwie franciszkanów w Wilnie pod panowaniem Giedymina – uznał również Jerzy OchmańskiJ. Ochmański, Historia Litwy, Warszawa-Wrocław 1982, , s. 67-68..
Argumentację Chodynickiego podważał w latach 80. XX wieku Dmitrij Ogicki, który wskazał, że Chodynicki podaje jako argument przeciwko historyczności męczenników wileńskich brak informacji o nich w latopisach, które nie przedstawiają w ogóle wydarzeń z lat 40. XIV w.Twierdzi on również, że Kronika Bychowca opiera się na latopisach powstałych w XV w. (słucki, supraski), które podają bardzo skąpe wiadomości o wydarzeniach na Litwie przed panowaniem WitoldaChomik P., Życie monastyczne..., s. 149.. Ogicki wykazał również, że w dokumentach soboru z 1547 r. w ogóle nie ma informacji o męczennikach wileńskich, pierwszy raz pojawiają się w wykazie świętych młodszym o dwa lata. Argumenty Ogickiego za bardziej przekonujące od stanowiska polskich historyków uważa współczesny litewski historyk Darius BaronasD. Baronas, Po powodu..., s.