Ostateczny raport (autorstwa dr. Kajetana Mühlmanna) zawierający 80 stron i fotografie zagrabionych polskich dzieł sztuki wraz z dokumentacją, przedstawiono Göringowi w połowie 1943. W 1946 Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze uznał proceder grabieży dóbr kulturalnych, majątku i niszczenie skarbów kultury narodowej za jedną ze zbrodni niemieckich w okupowanej w latach 1939–1945 Polsce.
Pod koniec okupacji, w czasie wycofywania się z Polski armii niemieckiej (ponoszącej dotkliwe porażki militarne na froncie wschodnim), konfiskaty te przybrały postać masowej grabieży.
Grabieże radzieckie
Grabieży dokonywały także wojska radzieckie, zarówno w okresie 1939–1941, jak i w okresie późniejszym. Grabieże te były zwłaszcza widoczne na tzw. „Ziemiach Odzyskanych” (Śląsk oraz Pomorze, w tym zwłaszcza Gdańsk). W 1945 r. m.in. „zarekwirowaniu” przez administrację radziecką podległ obraz Lucasa Cranacha pt. „Madonna z Dzieciątkiem” z kolegiaty w Głogowie (obraz od 2003 r. znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina w Moskwie).