Organy bezpieczeństwa publicznego – ogólny termin prawny obejmujący niewojskowe struktury aparatu bezpieczeństwa państwa funkcjonujące w Polsce Ludowej okresu stalinizmu (1944–1956), a potocznie określane jako Urząd Bezpieczeństwa (UB, od nazewnictwa organów terenowych, czyli urzędów bezpieczeństwa publicznego); ponadto potocznie zwano je (wraz ze Służbą Bezpieczeństwa – formacją będącą następcą tych organów po 1956 r.) bezpieką.
Organy te objęte są w całości znacznie szerszym, współcześnie zdefiniowanym ustawie o IPN pojęciem organów bezpieczeństwa państwa, obok stanowiących ich następców jednostek Służby Bezpieczeństwa, jak również odpowiadających współczesnych im oraz późniejszych struktur wojskowych, a także niektórych innych struktur państwowych.
Termin stosowany wobec współczesnych służb to organy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Struktura Na szczeblu centralnym struktura posiadała rangę ministerstwa, były to kolejno: Resort Bezpieczeństwa Publicznego (21 lipca 1944 – 31 grudnia 1944) Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego (31 grudnia 1944 – 7 grudnia 1954) Urząd Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (14 grudnia 1954 – 28 listopada 1956).