W XVI wieku zezwolono synom kawalerzystów na wstąpienie do dywizji zaczynając służbę w roli praktykanta.
Członkowie regimentów byli faworyzowani w dostępie do dochodowych stanowisk administracyjnych () oraz służby na rzecz rady Imperium. Starszeństwo i doświadczenie dawało im znaczny wpływ na co słabszych polityków. W okresach władzy co silniejszych polityków ich szeregi zostawały z kolei poddawane czystkom (zwłaszcza w XVII w.). W 1658 Mehmed Köprülü usunął kilka tysięcy (~25%) kawalerzystów z formacji.
Nie jest znana data założenia tych dywizji. Wiadomo że istniały w trakcie rządów Mehmeda II. Jego reformy zdefiniowały na stałe ich organizację i ustaliły prestiżowość dywizji, nadając najwyższą rangę spahisom, następnie silahdarom, potem ulufedżijom, na gurebach kończąc. Mimo potrojenia liczebności w XVI wieku liczebność tych jednostek była niewielka w stosunku do spahisów zwanych timariotami (). Z upływem czasu zaczęli przyjmować system timarów, często w ramach nagrody za służbę. Nadanie te pomagały balansować siłę timariotów, a od XVI wieku większość lenn zaczęła należeć do kawalerzystów kapykułów.