Rok później kandydował na sekretarza generalnego partii, jednak przed II turą wycofał swą kandydaturę.
W 1999 i 2003 ponownie wchodził w skład parlamentu regionalnego. Po klęsce wyborczej CiU w 2003 został mianowany premierem Generalitat (conseller en cap, conseller primer) w rządzie koalicyjnym złożonym z PSC, ERC i Zielonych-Zjednoczonej Lewicy. W 2003 był zmuszony podać się do dymisji po tym jak ujawniono jego spotkanie z liderem ETA. W 2004 stanął na czele listy ERC do Kongresu Deputowanych (partia zdobyła wówczas 8 miejsc w Kortezach), jednak mandatu nie objął. W lipcu 2004 podczas kongresu w Lleidzie został wybrany przewodniczącym ERC. W 2006 ponownie znalazł się w parlamencie Katalonii i wszedł w skład Generalitat jako jej wicepremier.
Publikacje Rovira i Virgili i la qüestió nacional (1984) Marcel·lí Domingo, de l’escola a la República (1988) Tornar amb la gent (1997) Jubilar la Transició (1998) El futur a les mans (2003) 2014 Que parli el poble català (2008).
Przypisy
Linki zewnętrzne Strona prywatna
Kategoria:Politycy Republikańskiej Lewicy Katalonii Kategoria:Urodzeni w 1952