W retrospekcji w wywiadzie z 1997 przyznawał, że planowanie Sztabu Generalnego w tamtych latach było charakteru zaczepnego, brakowało planów obronnych. Zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 16 lipca 1955 został awansowany do stopnia generała brygady. W 1956 jako kierownik zespołu był współautorem memorandum Sztabu Generalnego w sprawie powstającego Układu Warszawskiego. W memorandum domagano się większego uniezależnienia operacyjnego polskich sił zbrojnych od sojuszników oraz większego charakteru narodowego Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Od kwietnia 1960 do kwietnia 1962 służył jako dowódca 9 Dywizji Zmechanizowanej, a następnie od września 1962 jako szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego Warszawa - Województwo. Na tym stanowisku otrzymywał początkowo pozytywne opinie, a później negatywne. Przełożeni, w tym dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego gen. dyw. Zygmunt Huszcza, podkreślali, że utrzymuje kontakty z oficerami rezerwy pochodzenia żydowskiego i zarzucali mu popieranie Izraela po agresji tego państwa na kraje arabskie w 1967 roku, co doprowadziło do utraty zaufania do jego osoby.