Jego synkretyczny, całościowy i zjednoczony buddyzm został najpełniej przedstawiony w dziele Simmun hwajaengnon.
Jego pozycja w buddyzmie koreańskim była i jest tak wielka, że stał się bohaterem licznych legend (wszedł zatem nawet do folkloru koreańskiego) i zaczęto mu przypisywać umiejętności cudotwórcze. Jego biografia znalazła się w Samguk Yusa.
Spuścizna literacka Wŏnhyo napisał 98 książek w 240 tomach. Większość z nich była komentarzami i objaśnieniami tekstów mahajany, esejami itp. Do dziś przetrwało 20 jego ksiąg w 22 tomach.
Teksty znajdujące się w kanonie buddyjskim. T – numer katalogowy tekstu w Taishō shinshū daizōkyō, Tokio 1924-1934; H – Han'guk pulgyo chŏnsŏ (nowoczesne tłumaczenia kanonu); K – numer katalogowy tekstu w The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue, pod red. Lewisa R. Lancastera, Berkeley 1979. Taehyedongyŏng chongyo (1 tom) (大慧度経宗要; Podstawowa istota Sutry Wielkiej Doskonałej Mądrości) T 1698; H 1 Pŏphwagyŏng chongyo (1 tom) (法華経宗要; Podstawowa istota Sutry Lotosu) T 1725; H 1 Kŭmgang sammaegyŏng non (3 tomy) (金剛三昧経論; Traktat o Sutrze Diamentowego Samadhi). Współcześni badacze sugerują, że Sutra Diamentowego Samadhi (skt. Vajrasamādhi sūtra, chiń. Jingang sanmei jing) jest napisana przez WŏnhyoDzieło to zostało przetłumaczone na j.