25 października 1892 został wyświęcony na biskupa pomocniczego eparchii nowogrodzkiej z tytułem biskupa bałachińskiego. W roku następnym został przeniesiony na katedrę kurską i biełgorodzką, natomiast w marcu 1898 został metropolitą wileńskim i litewskim, którą to funkcję łączył ze stanowiskiem przełożonego monasteru Świętego Ducha w Wilnie. Doprowadził do poważnego rozwoju tego klasztoru, który po okresie zastoju ponownie stał się jednym z większych pod względem liczby mnichów męskich klasztorów w zachodniej części Imperium Rosyjskiego. Kontynuował również rozpoczętą przez swoich poprzedników akcję umacniania wpływów prawosławia na Litwie poprzez wznoszenie nowych cerkwi (m.in. wileńskiej cerkwi Ikony Matki Bożej „Znak”) i remonty już istniejących. Starał się ograniczyć działalność miejscowych staroobrzędowców, m.in. doprowadzając do wydania przez władze lokalne nakazu zdjęcia krzyży z ich molenny.
Zmarł w 1904 w Wilnie i został pochowany w podziemiach klasztornej cerkwi Świętego Ducha razem z innymi biskupami wileńskimi i litewskimi zmarłymi w czasie sprawowania urzędu.
Jest autorem kompilacji tekstów świętych mnichów rosyjskich dotyczących reguł życia monastycznego. Opracował również żywot schimnicha Mojżesza z Optiny.
Przypisy
Bibliografia Biografia w serwisie nt.