Był to nowy rodzaj ćwiczeń w których dywizjony i eskadry koncentrowano na wybranym lotnisku. Ćwiczono osłonę wojsk lądowych, zwalczanie rozpoznania i bombowców, wymiatania myśliwskie, grupowe lądowania, starty z lotnisk polowych itp. Koncentrację kończono przelotem jednostek do Warszawy na lotnisko Okęcie. W styczniu 1935 personel dywizjonu wyjechał do Worochty na dwutygodniowy kurs narciarski. Kursy tego typu były formą doskonalenia kondycji fizycznej pilotów. 3 maja warszawskie dywizjony myśliwskie uświetniły grupowym przelotem samolotów defiladę wojsk lądowych. Dowódcą rzutu powietrznego defilady był ppłk pil. Stefan Pawlikowski. W połowie roku dywizjon otrzymał pierwsze myśliwce PZL P.11a. Przez jakiś czas były one współużytkowane z samolotami PZL P.7a. W lipcu 1936 dywizjon odleciał na szkołę ognia do Grudziądza, a w sierpniu wziął udział w koncentracji lotnictwa na Okęciu. Od 6 do 18 września III dywizjon współpracował w ćwiczeniach międzydywizyjnych na Lubelszczyźnie. W tym też roku w dywizjonie pojawiały się pierwsze egzemplarze myśliwca PZL P.11c. Na tych samolotach udała się do Szwecji delegacja polskiego Lotnictwa. W jej składzie był także dowódca 112 eskadry myśliwskiej kpt. pil.