W latach 1947–1953 pracował jako nauczyciel w liceum artystycznym Jordan Misja w Tiranie. W 1951 znalazł się w składzie delegacji artystów albańskich, którzy zostali wyselekcjonowani do wyjazdu do ZSRR. Sześć lat później objął funkcję dyrektora Galerii Narodowej w Tiranie. Uhonorowany orderem Naima Frashëriego I kl. i tytułem Rzeźbiarza Ludu (alb. Skulptor Popullit). Był członkiem Albańskiej Akademii Nauk.
Pamięć Pracownia Paskaliego po jego śmierci została przekształcona w muzeum, zniszczone w roku 1990. Ocalała część spuścizny rzeźbiarza jest przechowywana przez rodzinę. W 1985 ukazały się jego wspomnienia Ślady życia (alb. Gjurme jete). W 2005, w 20 rocznicę śmierci jego córka Floriana wydała trzytomowe kompendium poświęcone ojcu – Dla Paskaliego, od Paskaliego (Për Paskali nga Paskali). Imię rzeźbiarza nosi jedna z ulic w północno-wschodniej części Tirany, ulice w Prizrenie i w Mitrowicy, a także szkoła artystyczna w Peji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Turyńskiego Kategoria:Albańscy pedagodzy Kategoria:Albańscy rzeźbiarze Kategoria:Albańscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Członkowie Akademii Nauk Albanii Kategoria:Odznaczeni Orderem Naima Frashëriego Kategoria:Ludzie urodzeni w Kozani Kategoria:Dyrektorzy Narodowej Galerii Sztuki w Tiranie Kategoria:Ludzie związani z Tiraną Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1985