Według Pera Rudlinga powojenne wspomnienia ukraińskich weteranów 201 Batalionu Schutzmannschaft nie zawierają wielu faktów co do działalności batalionu, w tym szczegółowej lokalizacji w czasie działań na Białorusi, co uniemożliwia powiązanie batalionu z konkretnymi zbrodniami dokonanymi na ludności cywilnej. Zdaniem Rudlinga rzekome anty-partyzanckie działania były de facto kampanią zagłady, gdzie w raportach pod rubryką „bandytów” wpisywani byli rozstrzelani Żydzi„Anti-partisanoperations were often carried out as extermination campaigns, or outright massacres. Jewish civilian victims of these massacres were often murdered under the pretense that they were also partisans. The Schutzmannschaftenand their German commanders talliedup massacred Jews as «partisans»”..