W 1963 uzyskał specjalizację I stopnia z chirurgii ogólnej, a w 1967 II stopnia (uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie rozprawy Rekanalizacja zakrzepów żylnych). W latach 1964–1965 był stypendystą British Medical Council i odbył szkolenie w Wielkiej Brytanii. W 1975 uzyskał habilitację na podstawie pracy Chirurgiczne leczenie zespołu pozakrzepowego. Od 1978 do 1981 był wicedyrektorem, a w latach 1982–1989 dyrektorem Instytutu Chirurgii AM. Od 1980 do 2003 był kierownikiem Kliniki Chirurgii Ogólnej i Chorób Klatki Piersiowej. W 1984 przebywał na trzymiesięcznym szkoleniu w szwedzkim Lund, a w 1985 w Niemczech Zachodnich. W 1985 i 1986 był konsultantem Światowej Organizacji Zdrowia ds. chirurgii naczyniowej, prowadząc kursy szkoleniowe w Indiach, Chinach i Korei.

Przez szereg kadencji zasiadał w Radzie Narodowej miasta stołecznego Warszawy, był jej przewodniczącym w latach 1981–1990 (jako pierwsza bezpartyjna osoba w historii tego gremium).